Het was een lange zaterdag. Bij het vertrek van de spelersbus om 8.00 uur kleurde Groen Kabaal de lucht in De Mientewei al geelgroen. Een uur later vertrokken twee supportersbussen voor de lange reis naar Rotterdam.

Vier uur reistijd bleek niet voldoende om op tijd in Ahoy te vieren. Het zat onderweg niet mee met de (deels onverwachte) files. Bovendien zorgde een extra sanitaire stop voor vertraging (en ergernis). De opkomst van de ploegen werd deels op telefoonschermen gevolgd. Gelukkig stopten de buschauffeurs op de hoek bij Ahoy om hun lading zo snel mogelijk te lossen.

De brutalen hadden vervolgens de hele wereld. De LDODK-ers lieten zich niet tegenhouden. Ze drongen hondsbrutaal voor, hun finale was immers al begonnen. De opmerkingen en blikken van de lange rij wachtenden en suppoosten werden genegeerd of voor lief genomen.

Hoe sneu het voor de spelers ook was om te starten met een half gevuld supportersvak, ze lieten zich niet van de wijs brengen. Het was al vrij snel duidelijk dat Groen Geel weinig tegenstand kon bieden.

Dat het team vooraf stelde geen genoegen te nemen met minder dan de titel, bleek geen grootspraak. Met zeventien overwinningen in even zoveel wedstrijden ben je een groot kampioen. Zeker als je de finale met 26-10 weet te winnen.

En dat werd gevierd. Eerst in Ahoy, later ’s avonds bij thuiskomst in Gorredijk. Een attente supporter had al een eerste felicitatiebord geplaatst op de rotonde bij Terwispel. Groen Kabaal zorgde opnieuw voor veel rook en kabaal toen de bus bij Kortezwaag arriveerde.

Het vernieuwde Kortezwaag wordt al de korfbalkuip genoemd. Daar hoort ook een, met de Coolsingel vergelijkbare balkonscène bij. Met het publiek in de hal werden alle spelers en stafleden een voor een naar voren geroepen.

Voor een deel van dit team is dit al de derde Nederlandse titel nadat ze eerder al nationaal zaal- en veldkampioen werden in de C’s. Maar zaterdag was er het grote Ahoy! Met een titel.